ຂ້ອຍຄວນຍົກບັນຫາຄວາມກັງວົນແບບສາທາລະນະ ຫຼື ແບບສ່ວນຕົວ?

ເລີ່ມຕົ້ນຢ່າງເປັນສ່ວນຕົວເມື່ອຄວາມສ່ຽງກະທົບເຖິງການຕັດສິນໃຈຂອງຄົນໃດຄົນໜຶ່ງ, ເມື່ອການແກ້ໄຂຍັງມີລາຄາຖືກ, ຫຼືເມື່ອຂໍ້ຄວາມສາທາລະນະຈະເຮັດໃຫ້ໃຜຄົນໜຶ່ງເສຍໜ້າ. ບັນທຶກມັນໄວ້ເປັນລາຍລັກອັກສອນເມື່ອກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມປອດໄພ, ເງິນ, ຄວາມສ່ຽງທາງກົດໝາຍ ຫຼື ວັນທີທີ່ໃຊ້ຮ່ວມກັນ, ຫຼືເມື່ອທ່ານໄດ້ຍົກມັນຂຶ້ນມາຢ່າງເປັນສ່ວນຕົວແລ້ວ ແຕ່ຈຸດກວດສອບໄດ້ຜ່ານໄປໂດຍບໍ່ມີການດຳເນີນການ. ໃນກໍລະນີນັ້ນ, ໃຫ້ປ່ຽນພຽງແຕ່ກຸ່ມຜູ້ຮັບສານ: ທວນຄືນຄວາມສ່ຽງ, ວັນທີ ແລະ ສິ່ງທີ່ທ່ານກຳລັງຮ້ອງຂໍ, ແລະ ບໍ່ຕ້ອງໃສ່ຄວາມເປັນມາເຂົ້າໄປໃນນັ້ນ.

ຊ່ອງທາງລາຍລັກອັກສອນມີຄຳຖາມເພີ່ມ: ໃຜສາມາດສົ່ງຕໍ່ໄດ້. ໃຫ້ເພີ່ມຜູ້ຮັບສານຂຶ້ນໜຶ່ງລະດັບພຽງແຕ່ຫຼັງຈາກຊ່ອງທາງສ່ວນຕົວມີໂອກາດພຽງພໍແລ້ວ ແລະ ຈຸດກວດສອບໄດ້ຜ່ານໄປ. ຈາກນັ້ນໃຫ້ຮັກສາກະທູ້ໄວ້ສາມແຖວ: ຄວາມສ່ຽງ, ວັນທີ ແລະ ສິ່ງທີ່ຂໍ. ກະທູ້ສັ້ນທີ່ມີຄຳຂໍຊັດເຈນຈະໄດ້ຮັບການດຳເນີນການ.

ວິທີບອກວ່າບໍ່ເຫັນດີເປັນພາສາອັງກິດ ຫຼັງການຕັດສິນໃຈສຸດທ້າຍ →